“Döngünün Büyülü Görünümleri”

19. yüzyılda yaşamış bilim insanı W.H. Fox Talbot, “Fotojenik Çizimler” ismini verdiği ilk dönem fotoğraflarını üretmek için gümüş nitrat sürülmüş tuzlu kâğıttan faydalanmıştı. Güneşin etkisiyle kararan kâğıtta, üzerine konulan nesnenin ışığı gölgelemesi sonucu kendi biçimi oluşuyordu. Talbot, ortaya çıkan bu fotoğrafları daha sonra “Doğanın Kalemi” isimli kitapta paylaşmıştı.

​

Berk Bilgin, “Fotojenik Çizimler”den yaklaşık 175 sene sonra, kâğıt negatif kullanımında yeni ve farklı bir yol izler ama bu üretim biçiminin kökleri de yine oralara uzanır. “Solargrafi” olarak tanımlanan bu güncel yöntem bir yandan fotografik görüntü oluşumunun en eski ve en temel tekniğini kullanırken öte yandan paradoksal bir şekilde en üst seviye dijital teknolojiye ihtiyaç duyar. Dijital teknoloji ile kayıt oluşturulurken, kâğıt negatif üzerindeki görüntü ilginç bir biçimde karararak yok olur. Bu, en eski ile en yeninin savaşı gibi görünse de ilginçtir ki nihai görüntünün oluşması için bu ikilinin bir araya gelmesi gerekir.

​

Bilgin’in öncelikli amacı kendi öznel koordinatları içinde göğe ve güneşin rotasına yol açmaktır. “Güneş”e boş bir tuval sunarak onunla iş birliği yapar. Güneş de tıpkı bir kalem gibi göğü (daha doğrusu kağıdı yakarak) çizer. Yavaş ve inceden inceye. Günler, haftalar veya aylar sürer, ta ki Bilgin görünmez olan hayali görüntünün oluşumuna dur deyinceye kadar. Yavaşlamak ve sabretmek en önemli meziyettir Bilgin’in üretim biçiminde. Dijital teknoloji ve hız çağında olabildiğince yavaşlayıp düşünmek, beklemek, yıllandırmak ve olgunlaşmasını beklemek. “Yavaş Gıda”, “Yavaş Şehir” gibi “Yavaş Fotoğraf” tavrı içindedir sanatçı. Olabilecek en yavaş haliyle fotoğraflarını var eder.

​

Yusuf Murat Şen

İstanbul / 2019